Czym jest duże kłamstwo? Czyż nie tym, że umyślnie pomijamy swoją Duszę, wmawiając sobie i innym, że Ona nie widzi, nie słyszy, nie czuje? A nawet jak uznamy, że jest i czuje, to Ją „zamiatamy pod dywan”. Czyż nie jest to perfidne kłamstwo?

Dusza zsyła nam chorobę, Dusza daje nam inne sygnały, lecz my nadal odwracamy się, nie chcąc ich widzieć. Czyż to nie jest wielkie kłamstwo Człowieka względem Duszy? – udawanie, że nie widzi?

Człowiek w kłamstwach tak się pogubił, że nie odróżnia kłamstw względem swojej Duszy od prawdy, jaką sam powinien być i jaką powinien nieść. A na końcu, jak już nie ma ratunku, zamienia się w katarynkę, która jak nakręcona nawija Duszy, co zrobi jak wyzdrowieje i jakim będzie dobrym Człowiekiem, nie chcąc zrozumieć, że to nie mowa go uzdrowi, lecz jego własne czyny względem swojej Duszy.

Człowieku, czyż nie przyszedł już czas, aby zmienić swoje nastawienie do Duszy? Aby zmienić swoje podejście do Duszy i z bezrozumnego kłamcy stać się rozumnym reprezentantem swojej Duszy?

Człowieku, teraz wszystko jest „w Twoich rękach”.