Dusza wybiera, kiedy odchodzi i w jaki sposób odchodzi – czy poprzez chorobę, wypadek, czy z tak zwanej starości materialnego ciała.

Płaczemy nad śmiercią ciała, a dlaczego nie cieszymy się, że Dusza, chcąc odejść, wybrała czas i miejsce do przejścia w inną formę własnego rozwoju? A nam nic do tego? Nam pozostało zaakceptować ten fakt.

Płacz tu nic nie pomoże, płacz świadczy o braku zrozumienia, w jakiej odpowiedzialnej misji bierzemy udział jako Człowiek.

Człowiek, który jest w kontakcie z Duszą, wie, kiedy odejdzie Dusza i podchodzi do tego wielkiego dzieła z pokorą i zrozumieniem. Kochając właściwie siebie kochamy Duszę i jesteśmy z nią w stałym kontakcie. Rozumiemy, dlaczego ona wybrała odejście i mamy wielki szacunek do tego wyboru.

Człowiek od początku wie, że przyjdzie czas odejścia Duszy z ciała. Rolą Człowieka jest tworzyć Duszy przestrzeń do rozwoju, aby cały czas czuła, że ma tu duże możliwości – wtedy Dusza nie widzi powodu odejścia z materialnego ciała.

To tylko od nas zależy, ile czasu Duszy zapewnimy rozwój w tym ciele, na tej planecie i w tym czasie.