„Cudze chwalicie, swego nie znacie, sami nie wiecie, co posiadacie”.

Czyż nie są trafne te słowa, do obecnego Człowieka?

Człowieka, który chwali się wszystkim, co posiada w materii – tytułami, uniwersytetami, doktoratami,  jachtami, pałacami, cudownymi autami, wszystkim, co jest materią…

A dlaczego ci wszyscy utytułowani posiadacze materii nie chcą zrozumieć podstaw swojego jestestwa? Nie nabierają prostego zrozumienia – dzięki komu Człowiek materialnie żyje i dzięki komu żyje wszystko, co się z nim wiąże.

Czyżby to było za trudne?

Jak Dusza wychodzi z ciała, z domu swego, jak wychodzi z pięknego pokoju, jakim jest serce, to nie ma takiej materii, aby wolę Duszy powstrzymała… I nikt z nas nie jest wtedy równy. Wtedy wyciągamy wszystkie swoje atrybuty, jakie daliśmy dla Duszy…

Każdy, kto był rozumny i znał wielką wartość swojej Duszy, wiedział, co posiada i korzystał z tej wiedzy, staje się wielkim zwycięzcą. Człowiekiem duchowego sukcesu.

Gdyż cudzego nie chwalił, swoje znał i korzystał z tego, co w sobie miał…