Człowiek, uciekając od Duszy, stworzył sobie przysłowiowe piekło na ziemi. Tym piekłem jest samotność, nie myl z bycie samemu.

Samotność dała nam uzależnienia, chęć dominacji, czyli posiadania. Posiadania wszystkiego od tak zwanej ładnej figurki czy obrazka do posiadania podległych, czyli niewolników.

Co?

I gdzie to szczęście.

Szczęście z posiadania jest przez marną chwilę, a co po tej chwili ?

Po tej chwili przychodzi zapłacić w materii za materię i przychodzą zdarzenia, rodzina się rozpadła, choroba w rodzinie, wypadek w rodzinie, bankructwo i inne formy do zapłaty.

Jak my to przyjmiemy, czy jak dar, czy jak coś nie sprawiedliwego, gdyż sąsiad postępuje gorzej i jego to nie spotkało, a dlaczego mnie to spotyka.

Ups.

Człowieku, jest to dar, a Ty jesteś zaślepiony bezrozumnością, że nie widzisz nic oprócz swojego czubka nosa.

Jak przychodzi dzień zapłaty, to człowiek zaczyna zachowywać się jak ignorant, wie, że przyjdzie ten czas, lecz udaje zaskoczonego.

Czyż prawa Stwórcy nie są piękne, sprawiedliwe, pokojowe, pełne miłości, co dałeś, to dostałeś, jak dałeś, tak dostałeś.

Siejąc wiatr, zbierasz burzę, siejąc oset, nie zbierzesz ziemniaków.

CZYŻ TO NIE PIĘKNE I PEŁNE Miłości.

Bądźmy z tego piękna dumni.