Pokora to podejście, pokora to postawienie się w pozycji mniejszego. Pokora to nie postawienie się w pozycji gorszego, lecz postawienie się w pozycji ucznia. Człowiek, który żyje, w pokorze jest uczniem swojej Duszy, a zarazem dostojnikiem swojej Duszy. Pokora to najbezpieczniejsze miejsce w tym materialnym świecie.

Pokora to pozycja, w jakiej uczeń swojej Duszy czuje się najbezpieczniej.

Każdy, kto jest pokorny, jest szczęśliwy a szczęśliwy, jest, bo ma dostęp do wiedzy Stwórcy.

Pokora się każdemu opłaca nie w materii, ale w duchowości, czyli w wiecznym życiu Duszy.