W dolinie, gdzie ludzie mierzyli wartość złotem, domami i głośnymi słowami, żyło Serce, którego nikt nie widział. Nie biło w piersi jednego Człowieka — mieszkało pomiędzy nimi.

Nie miało imienia. Objawiało się tylko wtedy, gdy ktoś wybierał dobro, choć mógł wybrać łatwiej. Gdy ktoś słuchał czyjegoś bólu zamiast go zagłuszyć. Gdy ktoś mówił prawdę łagodnie, a nie ostro.

Pewnego dnia do doliny przyszedł wędrowiec. Szukał miejsca świętego, gdzie — jak mówiono — można spotkać światło Stwórcy. Pytał o świątynię. Wskazywano mu wielkie budowle, wysokie wieże, kamienne schody. Wchodził — i wychodził pusty.

Aż zobaczył starą kobietę, która dzieliła chleb na trzy części — dla siebie, dla głodnego psa i dla obcego dziecka.

Zobaczył mężczyznę, który przeprosił, choć nikt nie mógł go zmusić.

Zobaczył młodą dziewczynę, która usiadła obok zapomnianego Człowieka i słuchała go bez pośpiechu.

Wtedy poczuł ciepło. Ciche. Głębokie. Prawdziwe.

— Gdzie jest to święte miejsce? — zapytał wewnętrznie.

I usłyszał odpowiedź, nie słowem, lecz poznaniem:

Tam, gdzie Człowiek wybiera miłość w działaniu — tam bije Piękne Serce.

Od tej chwili przestał szukać budowli.

Zaczął budować w sobie.