Człowiek jest pięknym dziełem Stwórcy.

Nie przypadkiem pojawił się na tej planecie,

nie bez sensu otrzymał rozum i zdolność miłości.

Został postawiony w świecie fizycznym,

aby żyjąc w nim — mógł dokonywać wyborów.

Nie wszystko zostało rozstrzygnięte za niego.

Właśnie dlatego jego życie ma znaczenie.

Bo Człowiek może pójść drogą fizyczności —

drogą ego, pragnień i obrazów,

które świecą jasnym blaskiem na zewnątrz,

lecz szybko gasną, gdy przychodzi cisza.

Ten świat jest głośny.

Obiecuje wiele.

Pokazuje powierzchnię rzeczy,

jakby była ich istotą.

Łatwo w niego uwierzyć.

A jednak istnieje także drugi świat —

spokojny, cichy i prawie niewidoczny.

Nie narzuca się Człowiekowi.

Nie kusi błyskiem.

Nie obiecuje łatwego szczęścia.

Zaprasza tylko tych,

którzy zatrzymają się choć na chwilę

i pozwolą ciszy przemówić.

To świat Duszy i Ducha —

świat plazmy życia,

w którym miłość nie jest słowem,

lecz stanem istnienia.

Między tymi dwoma światami stoi Człowiek.

I nie może nie wybrać.

Bo życie na tej planecie właśnie na tym polega —

że każdy dzień przesuwa go

bliżej jednej albo drugiej drogi.

Nie jest to wybór jednorazowy.

Jest to wybór powtarzany wciąż od nowa —

w myślach, w słowach, w czynach.

Czasem Człowiek idzie za blaskiem świata,

a potem odkrywa, że był to tylko obraz.

Czasem odnajduje ciszę,

która okazuje się prawdziwsza niż hałas dni.

I powoli zaczyna rozumieć,

że fizyczność jest miejscem życia,

lecz nie jego celem.

Że ego mówi głośno,

a Duch przemawia spokojnie.

Że iluzja błyszczy na zewnątrz,

a prawda wzrasta w ciszy.

Trudny został dany Człowiekowi dar —

wolność wyboru.

Ale właśnie dlatego Człowiek jest Człowiekiem.

I właśnie dlatego jego życie ma sens.

Bo Stwórca stworzył świat w harmonii,

lecz Człowiek został zaproszony,

aby świadomie tę harmonię wybrać.

I każdy, kto żyje na tej planecie,

prędzej czy później odkrywa,

że nie da się uniknąć tej decyzji.

Człowiek musi wybrać.

Na tym polega życie.